I've seen the future, it is murder

Leonard Cohen stelt het misschien een beetje cru, maar bij momenten heb ik zelf ook niet zo'n rooskleurig zicht op wat ons te wachten staat. Wanneer ik heden ten dage op de campus van de VUB rondzwerf of door het Gentse Citadelpark wandel bijvoorbeeld. Want het stinkt daar, naar een misselijkmakende mix van look, bloem, ketchup, chocoladesaus en nog wat ingrediënten die ik liever niet identificeer, dit alles overgoten met een behoorlijke snuif machtsgeilheid. U leest het goed, het seizoen der studentendopen is weer volop aan de gang en dat brengt elk jaar weer dezelfde discussie met zich.

Over die studentendopen doen de nodige horrorverhalen de ronde en hoewel toestanden als in Ad Fundum - het behoorlijk controversiële debuut van Erik van Looy - al lang niet meer van onze tijd zijn, blijft het voor mij toch een onbegrijpelijk degoutante bedoening. Zelf heb ik nog nooit zo'n doop meegemaakt - mijn initiatie in de studentenkring beperkte zich gelukkig tot de Samsonrock zingen op een bank aan 't Zuid - en dat weerhoudt mij ervan over dat soort toestanden te oordelen, maar ik mag er op zijn minst wat vraagtekens bij plaatsen. En er bang van worden, want niets in mij begrijpt hoe iemand er plezier uit kan putten een onwetende eerstejaars om 5u 's morgens op zijn knieën door de koude Overpoort te laten strompelen. De advocaten, economen en what not die over enkele jaren onze maatschappij van de zoveelste crisis zullen moeten redden, houden zich vandaag liever bezig met het vernederen van hun toekomstige collega's.

Vreemd beestje toch, de mens.

R.I.P.

Harry Mulisch, Nederlands literaire legende is gisteren in Amsterdam overleden. Zonder de Nobelprijs waar hij ongetwijfeld recht op had. Het ga je goed daar in de hemel, die je zelf al jaren geleden ontdekt hebt.

Opinions like arseholes on days like today

Opinions like arseholes on days like today
Everyone's got one

Vandaag de dag lijkt het wel een morele plicht over alles en iedereen een mening klaar te hebben. Over koetjes en kalfjes, het weer - koud en nat, als altijd - of het voetbal - de beste stuurlui staan tenslotte nog steeds op de tribune - maar ook over de nét iets gewichtigere dingen des levens. 'Deed ze het of deed ze het niet' leek elke krant en met hen hun lezers zich de afgelopen weken af te vragen en als journalist in spé zou ik niet mogen achterblijven in deze prangende maatschappelijke kwestie. Ahum. Dat de naam Els Clottemans hier pas meer dan een week na haar veroordeling opduikt heeft weinig met luiheid of writer's block van doen -al pleit ik op geen van de twee vlakken onschuldig, des te meer met een gezonde vorm van bescheidenheid.

Wie mij kent zal mij niet geheel onterecht een grote mond toedichten, maar de flapuit in mij beperkt zich tot die dingen waarover ik verstand van zaken heb. Tot op heden heb ik nog geen diploma Rechten op zak en bovendien zou ik hopeloos verdrinken in die veel te grote toga, dus lijkt mijn oordeel over de schuldvraag in de Parachutemoord niet meteen relevant. Ook ik heb de ontelbare krantenartikels gelezen, ook ik vond Clottemans - ik weiger iemand die ik enkel van foto's ken Babs te noemen - daar eerder koel en onverschillig overkomen, maar ook de krachttoer van Vermassen en dan vooral de handtekeningensessie achteraf balanceerde voor mij vervaarlijk op het randje. Maar ik zetelde niet in de jury en de assissenzaal daar in Tongeren heb ik nooit vanbinnen gezien, dus lijkt het mij maar logisch dat ik niet van de daken ga verkondigen dat Els Clottemans een Groot Onrecht aangedaan is, dan wel dat Gerechtigheid Geschiedde.  Laat dat maar aan de vakmensen over.

Ik zou ze niet graag eten geven, de ondertussen al 10 343 leden van de Facebookgroep Steun Els Clottemans. Wel durf ik er een aantal bakken bier op verwedden dat slechts een kleine fractie van die likers ook effectief op 11 november uit zijn luie zetel zal willen komen voor een Zwarte Mars - of Stille Optocht, call it what you will. Dan krijgen zij die wel komen er elk een pintje van, dat zal waarschijnlijk ruim voldoende zijn.

It's got to be perfect

Toen ik nog jong was - klein ben ik helaas altijd gebleven - kregen we op school de opdracht een roos te tekenen. Het moet in het derde of het vierde leerjaar geweest zijn en ook toen al wou ik steevast de beste van de klas zijn, alleen ben ik nooit een tekentalent geweest. Uren heb ik aan die tekening gezwoegd, stilaan vergaarde de keukentafel decigrammen gomsel en nog was ik niet tevreden. Heel even overwoog ik om mijn broer het werkje te laten opknappen - dat had ik eerder ook al gedaan toen we de schier onmogelijke taak kregen een konijn op papier tevoorschijn te toveren, maar die bleek zoals wel vaker spoorloos verdwenen te zijn. Ondertussen sloop bedtijd vervaarlijk dichterbij en op die leeftijd had ik het concept nachtje door nog niet ontdekt, laat staan dat ik mijn ouders van het nut ervan had kunnen overtuigen. Met de moed der wanhoop begon ik dus aan een laatste poging, nu met de intentie gewoon in één ruk door te tekenen en dat schamele restje gom te laten voor wat het was. Et voilà, nog geen twee minuten later viel op mijn blad een best wel aanvaardbare interpretatie van een roos te bewonderen. Dali hierboven was nog nét van een andere categorie, maar het was in elk geval by far het beste wat ik die avond uit de mouwen van mijn pyjama had geschud.


En wat leert ons dat, beste lezer? Naast het feit dat een schilderscarrière niet voor mij is weggelegd, toch vooral dat je soms echt té hard je best kan doen, té perfect kan willen zijn. Een wijze les die ik zelfs als tienjarige uk begrepen had, maar helaas nog niet altijd heb leren toepassen. Ook vandaag ben ik diep van binnen nog een pietje precies en in wat voor mij echt belangrijk is, geldt nog steeds: It's got to be perfect!  Dan heb ik het niet zozeer over die beruchte Mr. Perfect waarvan ik ondertussen weet dat hij niet bestaat of over hoe de groenten voor de spaghetti gesneden moeten zijn - al blijf ik kieskeurig over wie de wortels schillen mag, wel over mijn schrijfsels. Voor alle opstellen die ik heb mogen schrijven en herschrijven heb ik er tonnen papier doorgejaagd en het regenwoud mag zich gelukkig prijzen dat ik voor het schrijven van mijn bachpappen en thesis ondertussen de tekstverwerker ontdekt had. Elk woord wordt bij mij gewikt en gewogen, elke zin, metafoor of retorische vraag meermaals herkauwd tot het helemaal goed zit. En dat kan soms bijzonder lang duren.

Wanneer Andrew Sullivan het bijhouden van een blog als "the spontaneous expression of instant thought" omschrijft, slaat hij de bal er dan ook op zijn Boussoufa's naast. Toch wat mij betreft, want achter die drie schamele posts hieronder gaat behoorlijk wat denkwerk en schandalig veel tijd schuil. "You can't have bloggers block" beweert Sullivan, tien jaar geleden één van de eerste politieke commentatoren die het bloggen ontdekte, maar wat hieronder te lezen valt, staat er toch vooral omdat het moest. Niet dat ik het nut van deze oefening ontken, want ik ben één van de eerste om het elitaire karakter van het schrijven ter discussie te stellen. Voor mij is schrijven in de eerste plaats een stiel, waarvoor je weliswaar een zekere aanleg moet hebben, maar die zoals elke andere aan te leren valt. Oefening baart kunst, om maar eens een huizenhoog cliché boven te halen - maar wel ééntje dat ook daadwerkelijk staat als een huis. De komende weken probeer ik hier wat vaker iets te posten en me net iets minder lang bezig te houden met het eindresultaat, want deze blog is voor mij vooral een laboratorium, waar ik wat met mijn schrijven kan experimenteren.

De perfectionist in mij huilt zilte tranen, maar zelf hoop ik vooral dat er geen explosies van komen...

I keep making this to do list but nothing gets crossed out

Ondertussen een week verder, een week van interessante, minder interessante tot zelfs ronduit frustrerende lessen en vooral een week die mijn bioritme drastisch overhoop gehaald heeft. Een paar stray observations:
- de herfst heeft ongemeen hard toegeslagen en om kwart na zeven
   's ochtends is de wereld opmerkelijk veel kouder (ja, nóg kouder)
- zelfs in een Masteropleiding Journalistiek is het me nog niet gelukt aan die
   vervloekte boomstructuren te ontsnappen
- het Brussels Parlement heeft comfortabele zetels én serveert goede koffie.
   Belangrijk, zo vroeg op de dag!
- de NMBS zal nooit mijn beste vriend worden

Dat laatste punt brengt me via een omweg tot de essentie van deze post, namelijk dat het druk-druk-druk is en de onvermijdelijke -zo lijkt het toch- vertragingen maken mijn dagen een pak korter en mijn leven dus nog druk-druk-drukker. Voor mijn gemoedsrust maak ik af en toe een to-do list en met stip bovenaan staat sinds een kleine week 'idee blog'. En hoewel ik verder onderaan het lijstje wel 'abonnement', 'recensie' en 'afwas' heb kunnen schrappen, heeft zich nog steeds geen geniaal onderwerp aangediend waarover ik naar hartenlust zou kunnen bloggen. Ik weet te weinig over politiek, ben niet echt geïnteresseerd in sport -al doet het door een accident de parcours nog steeds deugd om Brugge te zien winnen en Anderlecht steeds dieper in de put te zien zakken- en mijn leven is ook simpelweg niet boeiend genoeg om er zoveel pixels aan te wijden.

Of toch, want 't is van moeten. Als er één ding is waarover ik voorzichtig durf beweren er mijn weg in te weten, is het wel cultuur. Misschien niet die met de allergrootste K -toch, Meneer Caluwé ?- maar op tijd en stond lees ik wel eens een boek of bekijk ik een film. Om van muziek nog maar te zwijgen, want die overheerst mijn leven. Getuige daarvan de fanatieke zoektocht naar een nieuwe koptelefoon toen vanmorgen bleek dat de oude de geest had gegeven - dat uurtje stilte op de trein leek wel eindeloos. De virtuele leegte hierboven zal dus voortaan opgevuld worden met weetjes en overpeinzingen over wat ik zoal gehoord/gezien/gelezen heb. De gustibus et coloris non disputandum om het op zijn Bart De Wevers te zeggen, maar persoonlijk deel ik mijn mening wel graag met het wereldwijde web. Lezers -als die er al zijn- die zich geroepen voelen om mij tegen te spreken over het genie van Ingmar Bergman, de onovertroffenheid van Leonard Cohen of het complexe oeuvre van Per Olov Enquist mogen zich dus altijd melden voor een virtueel potje schermen.

En om af te sluiten een bekentenis, schokkend uit de pen van een letterenstudent. 11 jaar, zover moet ik al terugbladeren in de lijst van Nobelprijswinnaars om er ééntje tegen te komen waar ik daadwerkelijk iets meer dan een verdwaald essay van gelezen heb. Maar na aanbevelingen van vrienden -daar reken ik Horace Engdahl tot op heden nog niet toe- staan Llosa, Pinter en Coetzee wel bovenaan mijn verlanglijst. Jean-Marie Gustave Le Clézio niet, die mens heeft nu eenmaal overbodig veel voornamen.

I'm tired of the old shit, let the new shit begin!

Zo'n half jaar geleden heb ik het motto van de heer Mark Oliver Everett, ofte E van Eels, ook tot het mijne gemaakt. Ik hoef de toekomst en de verandering die ze noodgedwongen met zich brengt niet per sé rooskleurig te zien, maar ben allang blij als er af en toe gewoon iéts gebeurt. Ik dicht mezelf wel vaker licht autistische trekjes toe, maar stiekem is het grote onbekende voor mij naast verschrikkelijk angstaanjagend ook gewoon spannend.
Nieuw, anders quoi.

De toekomst op lange termijn is nog steeds één groot vraagteken - en wel van die soort die me al meerdere slapeloze nachten en ongemakkelijke gesprekken met mijn ouders/financierders heeft opgeleverd - maar op kleinere schaal weet ik in elk geval wel wat morgen brengt. Een nieuwe dag, een nieuwe stad en een nieuwe richting. Ik trek naar de Brusselse brousse om me daar te verdiepen in de journalistiek, de talloze groepswerken en nieuwe klasgenoten krijg ik er gratis bovenop. Automatisch dus ook de nodige eerste-schooldag-kriebels, want zelfs 'na 23 jaren in dit leven' staan mijn people skills nog niet helemaal op punt.

Maar euh, zeg het ze E. I'm tired of the old shit, let the new shit begin!
Al ben ik momenteel eigenlijk vooral moe. Dat belooft als ik vanaf nu elke ochtend om half 7 mag opstaan...

Packing blankets and dirty sheets

Nu ja, de vuile lakens heb ik hier gehuurd - toen waren ze nog proper - en die laat ik dan ook hier achter, maar morgen vlieg ik wel weer naar huis. België heeft mij drie weken moeten missen en omgekeerd zal het ook best deugd doen om terug thuis te zijn. Al is het maar omdat ik even geen bibliotheken meer kan zien...

Malmö, it's been a fine three weeks.
Hopelijk tot nog eens, dan wel met een beurs op zak!