Zo'n half jaar geleden heb ik het motto van de heer Mark Oliver Everett, ofte E van Eels, ook tot het mijne gemaakt. Ik hoef de toekomst en de verandering die ze noodgedwongen met zich brengt niet per sé rooskleurig te zien, maar ben allang blij als er af en toe gewoon iéts gebeurt. Ik dicht mezelf wel vaker licht autistische trekjes toe, maar stiekem is het grote onbekende voor mij naast verschrikkelijk angstaanjagend ook gewoon spannend.
Nieuw, anders quoi.
De toekomst op lange termijn is nog steeds één groot vraagteken - en wel van die soort die me al meerdere slapeloze nachten en ongemakkelijke gesprekken met mijn ouders/financierders heeft opgeleverd - maar op kleinere schaal weet ik in elk geval wel wat morgen brengt. Een nieuwe dag, een nieuwe stad en een nieuwe richting. Ik trek naar de Brusselse brousse om me daar te verdiepen in de journalistiek, de talloze groepswerken en nieuwe klasgenoten krijg ik er gratis bovenop. Automatisch dus ook de nodige eerste-schooldag-kriebels, want zelfs 'na 23 jaren in dit leven' staan mijn people skills nog niet helemaal op punt.
Maar euh, zeg het ze E. I'm tired of the old shit, let the new shit begin!
Al ben ik momenteel eigenlijk vooral moe. Dat belooft als ik vanaf nu elke ochtend om half 7 mag opstaan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten