Mellon Collie and the Infinite Sadness

De titel van dit bericht is - naast één van de betere albums van de nineties - ook gewoon een vrij accurate beschrijving van hoe ik me momenteel voel. U leest het goed, weer geen post over cultuur of actualiteit, wel eens heerlijk diep in mijn persoonlijke leven graven. Geen zorgen, hier niets over mijn seksuele of andere uitspattingen - de hele klas leest tenslotte mee - wel  wat mijmeringen over een gevoel dat iedereen wel eens overvalt.

Melancholie is volgens ons aller Wikipedia "een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen", vandaag perfect op mij van toepassing. Niet dat ik nu overweeg mezelf van een brug te gooien - de enorme plassen water onderaan zouden waarschijnlijk toch mijn val breken, wat een rotweer - maar 13 november 2010 zal de annalen niet ingaan als dé dag waarop ik mijn leven in handen nam.

Het gaat nochtans niet slecht met mij, ik zou zelfs durven zeggen dat het goed gaat. Ik zit min of meer op schema met mijn schoolwerk, heb daar in Brussel toch al wat aangenaam volk leren kennen en bovendien begint mijn toekomst - die me al heel wat slapeloze nachten heeft opgeleverd - eindelijk in de plooi te vallen. Vier jaar werkzekerheid en in september al meteen een tripje richting Finland, ik ken menig academicus die me daarvoor benijdt. Elk zinnig mens zou me erop wijzen dat deze vergeten parel van Timbuk 3 eigenlijk beter van toepassing is.

Maar daar wringt het schoentje: melancholie is geen rationeel gevoel - al is dat op zich ook een oxymoron - en ik al evenmin een rationeel mens. Vrouwendag en de hele feministische beweging ten spijt zijn er nu eenmaal verschillen tussen man en vrouw, en niet alleen wat onze omgang met de strijkplank betreft. Zo heel af en toe houden wij er wel van ons in de nodige portie zelfmedelijden te wentelen en als je even uit het raam kijkt, is de conclusie snel getrokken dat vandaag daarvoor de uitgelezen dag is.

En dus denk ik niet na over de best wel aangename toekomst die me voorgeschoteld wordt - in de komende week alleen al twee concerten, een quiz en mijn allereerste Boombal - wel over het grotendeels nog aangenamere verleden dat ik nooit meer terug krijg. De fout die je dan absoluut niet mag maken, maak ik steevast toch. Oude liefdesbrieven - of ja, mails en sms'n - worden opgerakeld en dan blijkt al snel dat vandaag een verloren dag wordt. Geen bibliotheek wordt vandaag bezocht, geen recensie of artikel geschreven, zelfs geen sjaal gebreid.

Maar kom, het heeft tenminste een blogpost opgeleverd. En nu ga ik met een kop warme chocolademelk doelloos uit het raam staren. Met de Smashing Pumpkins op de achtergrond.